حجت ( خود ) را معلوم و معرفى مىكند ، كليهء زبانها را به او عطا و تعليم مينمايد ، شناسائى حسب و نسبها را به او ميدهد ، اجلها و حوادث ( روزگار ) را براى او معلوم مىكند ، اگر نه چنين بود بين حجّت ( خدا ) و ساير مردم فرقى نبود . 33 - نيز روايت كرده كه گفت : براى امام عسكرى عليه السّلام نامه نوشتم كه آيا امام هم محتلم مىشود ؟ همين‌كه نامه را فرستادم با خود گفتم : محتلم شدن كار شيطانى است در صورتى كه خدا اولياى خود را از عمل شيطانى حفظ ميفرمايد . امام در جوابم نوشت : حال امامها در خواب نظير حال بيدارى آنان خواهد بود ، خواب حال آنان را تغيير نميدهد ، در صورتى كه خدا اولياى خود را از نزديك شدن شيطان به آنان - همانطور كه تو با نفس خود گفتگو كردى - حفظ خواهد كرد . 34 - از ابو يحى نعمانى روايت شده كه گفت : نامه‌اى از امام حسن عسكرى عليه السّلام وارد شد ، ما نزد ابو طاهر حضور داشتيم ، در آن نامه نگاه كرديم ، ابو يحياى نعمانى گفت : در اين نامه غلط ديده مىشود و از لحاظ عبارت نحوى صحيح نيست ، امام عسكرى در آن موقع در سرّمن‌رأى بود ، ما مشغول گفتگو بوديم كه ناگاه نامهء امام حسن عسكرى آمد ، در آن نامه نوشته بود : چگونه است حال آن گروهى كه ميخواهند بما سخن بياموزند ، در صورتى كه آن كلمه‌اى را كه ما بگوئيم هفتاد معنا دارد كه كليهء آن معانى از آن كلمه استفاده خواهند شد . 35 - از اسماعيل بن محمّد عباسى روايت شده كه گفت : من سر راه امام حسن عسكرى عليه السّلام نشستم ، آن حضرت از نزد من عبور كرد بلند شدم و از دست فقر به آن حضرت شكايت كردم ، قسم خوردم كه پولى